Er is een moment waarop je leven in twee stukken valt: ervoor, en erna. Voor mij was dat geen langzaam inzicht, geen mooi moment van meditatieve helderheid.

Mijn toenmalige geliefde en ik reden in onze camper over een snelweg in Denemarken, op weg naar huis na drie weken Noorwegen. We knalden met tachtig kilometer per uur op een bus, in een kettingbotsing. Ik herinner me vooral de stilte erna, en hoe raar het is dat je lichaam even niet meer weet wat er net is gebeurd.

Ik hield er gescheurde enkelbanden aan over. Dat was het deel dat je kon zien. Het andere deel, dat twee jaar later mijn levenswerk zou doen kantelen, was onzichtbaar, en veel groter.

Zestig tot tachtig uur per week, tot het niet meer ging

Samen met een zakenpartner, een stuk ouder dan ik, bouwde ik bijna twintig jaar een softwarebedrijf op. Vijfentwintig mensen in dienst. Weken van zestig, soms tachtig uur. Ik was heel goed in dóén: groeien, bouwen, de volgende stap zetten. Wat ik niet deed, was voelen of het nog wel klopte.

Na het ongeluk kwam er een onrust die weigerde te vertrekken. Voor het eerst in jaren liet ik de vraag toe: wat wil ik eigenlijk echt? Het antwoord was stoppen. Maar weten is niet hetzelfde als kunnen gaan. "Voor jou is het een nieuw begin," zei mijn zakenpartner. "Voor mij het einde." Het werd een traject van bijna 18 maanden.

Op de dag dat we eindelijk tekenden om de verkoop in gang te zetten, ontdekte ik thuis dat mijn geliefde al een tijd een ander had. Twee fundamenten onder mijn leven begaven het op dezelfde dag. Het was najaar 2019. De zomer erna werd het bedrijf overgedragen, en toen viel letterlijk alles weg: mijn werk, mijn relatie, en door corona ook de rest van de wereld.

Op zoek naar een antwoord dat niemand me kon geven

Sinds 2012 verkende ik als craniosacraal therapeut al de wereld van energie en lichaamswerk. Nu ging ik dieper: talloze sessies, en opleidingen tot transitiecoach, systemisch opsteller en regressietherapeut. Ik werkte met tarotkaarten en bezocht mediums, op zoek naar iemand die me kon vertellen wat ik moest doen.

Pas later zag ik wat ik deed: ik legde het antwoord steeds buiten mezelf neer. Ik zocht het goud overal, behalve bij mezelf. En zonder het te merken was ik in de zelfhulpwereld een nieuwe ratrace begonnen, met dezelfde onderstroom als in het bedrijfsleven: ik moest helen, verbeteren, ergens naartoe groeien.

Tot de vraag kwam die ik niet langer kon ontwijken: leef ik wie ik werkelijk ben, of wie ik denk te moeten zijn?

Wat daarna begon, was geen herstel. Het was een ontdekking van de laag onder het gedrag: de stille kracht die al jaren bepaalde hoe ik dacht, voelde en handelde. Als oud-IT'er herkende ik het: oude code die ooit logisch was, maar nog steeds op de achtergrond meedraaide. Die laag is er om een reden. Hij heeft je ooit beschermd. Maar wat je doorziet, hoeft je niet langer te sturen. Je hoeft geen betere versie van jezelf te worden. Zien wie je niet bent, is al meer dan genoeg.

Wat als het orakel niet buiten je zit, maar in je?

Wie in Delphi het orakel een vraag kwam stellen, liep via een poort met de woorden 'Ken uzelf' een donkere gang in, en kreeg een antwoord dat altijd raadselachtig was. Niet omdat de priesteres het niet beter wist, maar omdat het orakel er was om je eigen intuïtie wakker te maken.

Dat is wat ik zelf nodig had gehad. Niet iemand die me vertelt wat ik moet doen, maar iets dat de vraag teruglegt waar hij hoort: bij mezelf. Zo ontstond Fluisteringen van Transitie: een online deck van vierenveertig kaarten, elk met een vraag voor je hoofd, een vraag voor je hart en een opdracht voor je buik, en een medivatie die de kaart in je lichaam laat landen.

Niet verbeteren, maar verwonderen

Naast het deck begeleid ik mensen met thematische medivaties, in de maandelijkse Medivatie Cirkel en in 1-op-1 sessies. Bij de een komt het keerpunt sluipend, bij de ander als een klap die je niet zag aankomen. De aanleiding verschilt. Het keerpunt voelt hetzelfde. En ik ken beide van binnenuit.

Mijn aanpak is niet: jezelf verbeteren. Maar jezelf verwonderen. Nieuwsgierig worden naar jezelf, zonder oordeel, patronen herkennen die al jaren aan het stuur zitten, en stap voor stap ruimte maken voor wat werkelijk van jou is. Daarom noem ik mezelf Architect van de Onderstroom: ik breng met je de blauwdruk in kaart van het systeem dat jij bent, zoals ik vroeger IT-systemen doorgrondde.

Ik denk vaak terug aan die stilte na het ongeluk. Op het moment zelf voelde die als het einde van iets. Nu weet ik: het was het begin. En de rust waar ik zo lang naar zocht, was er al die tijd. Ik moest alleen leren luisteren.