Voorbij het moeten: Over ontmaskering en herinneren wie je bent

Er komt een moment.
Soms plotseling. Soms geleidelijk.

Waarop je voelt:
dit ben ik niet meer.

Misschien is het je werk.
Je relatie.
Je tempo.

Misschien je lijf, dat signalen afgeeft.
Of dat stille gevoel van leegte,
zelfs als alles ‘goed’ lijkt te gaan.

Je houdt het nog even vol.
Je bent tenslotte sterk, loyaal, verantwoordelijk.

Tot je beseft:
dit gaat niet meer over doorgaan.
Dit gaat over iets anders.

Over waarheid.
Over afstemmen.
Over jou.

7.300 ochtenden

Bijna twintig jaar lang begon ik mijn dagen
met mezelf overtuigen.

Om door te gaan.
Om te presteren.
Om het vol te houden.

Het waren ruim 7.300 ochtenden
als directeur en mede-eigenaar van een IT-bedrijf
waarin ik niet begon vanuit waarheid,
maar vanuit moeten.

Aan de buitenkant: slim, snel, succesvol.
Aan de binnenkant: uit verbinding, uit koers, uit mezelf.

Tot het niet meer ging.
Zakelijk niet.
Privé niet.

En ik niet langer kón blijven
wie ik was gaan spelen.

Die breuk was geen falen.
Het was een poort.

Transitie is geen upgrade

We leven in een wereld die doordendert.
Die meer verheerlijkt.
Meer succes. Meer impact. Meer jezelf.

Maar wat als echte transitie
niet begint bij méér,
maar bij minder?

Minder aanpassen.
Minder presteren.
Minder forceren.

Tot alleen dát overblijft
wat werkelijk klopt.

Mijn werk als gids in transitie
gaat niet over een betere versie van jezelf.

Het gaat over ontmaskeren
wat je nooit bent geweest.

Maskers zijn geen fouten

De mensen met wie ik werk hebben één ding gemeen.
Ze hebben hun leven gebouwd op mechanismen
die ooit bescherming boden,
maar nu tussen hen en hun waarheid in staan.

Ze zeggen dingen als:

“Als ik stop, val ik om.”
“Wie ben ik nog als ik dit loslaat?”
“Ik wil niet lastig zijn.”
“Ik moet sterk zijn.”
“Ze zullen me raar vinden.”

Geen zwakte.
Geen falen.

Maar maskers.
Begrijpelijk. Menselijk.
En niet wie je werkelijk bent.

Vijf poorten naar waarheid

Transitie meldt zich zelden netjes aan.
Ze komt via het rafelrandje.
Daar waar het schuurt. Waar iets niet meer klopt.

In mijn werk zie ik steeds dezelfde vijf poorten
waarlangs mensen worden uitgenodigd tot waarheid:

Leiderschap · Veerkracht · Verlies · Zichtbaarheid · Verbinding

Geen problemen om op te lossen.
Maar poorten.

Poorten die vragen om afpellen.
Niet om harder je best te doen,
maar om te herinneren
wie je daaronder bent.

Laag voor laag.
Zacht én radicaal eerlijk.

Ontmaskering is geen afbraak

We zijn grootgebracht met verhalen als:
meer is beter.
doorgaan is sterk.
gevoeligheid is zwak.

Maar die verhalen barsten.

Steeds meer mensen voelen:
ik pas niet meer in deze jas.

We noemen het burn-out.
Crisis.
Onrust.

Maar vaak is het iets anders:

Een diep weten
dat je niet langer kunt zijn
wie je níet bent.

De uitnodiging is niet: fix jezelf.
Maar: bevrijd jezelf van wie je denkt te moeten zijn.

De tijd is rijp

Er is een tijd van ontmaskering aangebroken.
Individueel. Collectief. Spiritueel.

Oude systemen wankelen.
Identiteiten rafelen.
En onder alles groeit een verlangen:

Naar eenvoud.
Naar waarheid.
Naar zijn.

Er komt een moment
waarop niets het nog voor je kan dragen.

Geen planning.
Geen strategie.
Geen rol die je redt.

Alleen jij.
Met een waarheid
die niet langer te negeren is.

Daar begon mijn reis.

En misschien
die van jou ook.

Liefs,
Wendelien

Gids in transitie · Voorbij het moeten