Op mijn 48e stopte ik met mezelf overeind houden. Bijna twintig jaar lang had ik dat gedaan. En twintig jaar klinkt als doorzettingsvermogen, iets om trots op te zijn. Maar de eerlijke waarheid? Het waren zo'n 7.300 ochtenden wakker worden als directeur, als ondernemer, en mezelf overtuigen: kom op, aan de slag. De motor aanzetten. En dan maar gaan.
Ik dacht gewoon dat ik iemand was die hard werkte. Die verantwoordelijkheid nam. En dat klopte ook, deels. Maar onder dat doorzetten school iets wat ik niet kon benoemen. Een leegte die groter werd naarmate ik meer presteerde. Een gevoel dat wat ik deed steeds minder van mij was.
Ik was zo goed geworden in leven wie ik dacht te moeten zijn, dat ik niet meer wist wie ik was als dat wegviel.
Een ongeluk bracht me tot stilstand. Een onverwachte scheiding zette alles op scherp. En voor het eerst in twintig jaar kon ik niet meer doorgaan: niet op wilskracht, niet op overtuiging, niet op die motor die ik elke ochtend aanzette. Ik moest iets anders leren dan doorgaan.
Wie je denkt te moeten zijn is geen zwakte. Het is een laag die ooit is ontstaan om je veilig te houden. Om erbij te horen. Je systeem leerde wat werkte en herhaalde dat patroon sindsdien trouw, elke dag, zonder dat je het doorhad.
Meer doen, harder je best doen, nóg een methode proberen: het versterkt alleen maar de overtuiging dat je nog niet goed genoeg bent. Terwijl die overtuiging precies de laag is die je wilt loslaten.
Wat echt helpt is stoppen met verbeteren en starten met verwonderen. Nieuwsgierig worden naar wat er onder zit, naar wie je al bent voorbij wie je dacht te moeten zijn.
Ik zie het overal om me heen: mensen die leven op wilskracht, die voelen dat het schuurt, maar denken: ik kan nog wel even. Ik ken dat van binnenuit. En ik weet ook wat er nodig is om het los te laten.
Geen nieuw programma. Geen extra inzicht. Maar ruimte om te stoppen met forceren en te ontdekken wie je bent als het moeten even wegvalt.
Dat is wat ik begeleid. Via Medivaties en 1-op-1 begeleiding, vanuit verwondering als manier van leven. Altijd gericht op de laag onder het gedrag, op de onderstroom die al lang wist wat jij nog niet durfde te zien.
Je hoeft niet nog 7.300 ochtenden te wachten.
Als je vrij bent van wie je denkt te moeten zijn, ontstaat ruimte om te leven wat van jou is.